Bronsmannetjies en walvisse

Bronsmannetjies en walvisse

Dis hoekom ek elke Vrydag uitsien om DIE PAPIER op pad skool toe te koop. Gewone koerantstories oor politiek, sport en algemene skinderstories is soos ‘n McDonald’s Big Mac McMeal. Jy weet jy moet minder eet, maar iets daarin laat jou maar net weer en weer terugkom. Miskien is dit die woordkeuses, die onerkende bevooroordeeldheid of bloot die toeskouerwaarde van ander mense se nonsens wat ons teruglok. Die punt is dat ek myself alweer met ‘n koerant in die hand betrap.

Party voorblaaie en binneblaaie vee net beter ‘n braairooster af as daar darem die sot van die week se foto op pryk. Ek weet dis ‘n bietjie passive-aggressive, maar ek voel tog effens vindicated met my subtiele magr waarvan daardie ouens niks weet nie. Baie soos om ‘n padvark uit te skel wanneer jy alleen bestuur. No harm, no foul. Ek sal net nooit DINK vir daardie taak gebruik nie. Ek wil nie die heiligheid van hulle gedagtes met oepsie vleis en boereworsvet besoedel nie. Die enigste plek waar dit in my huis eindig, is in die recyclingsak op pad na die kartonhemel.

Ek weet dis nie altyd die hoofmaal wat my laat terugkom nie, maar die poeding. Annemarie van der Walt, Zander van der Westhuizen en Maureen van Helden. Vanaand beslis ook Ellen Hancke met haar akkurate byvoeglike naamwoorde en Willem Botha met sy dissektering van die taal. My inspireerder van die week is Johannes Froneman, met sy baie duidelike standpunt oor die alewige toekennings wat mettertyd so afgewater geraak het.

Toe OBE’s die eerste keer op die toneel verskyn, moes almal mos een of ander toekenning kry. Dis soos ‘n getuigskrif waarin jy nie slegte dinge mag sê nie. Gelukkig is daar ook maniere om daardie absurde verwagting te omseil. Ek het eenkeer ‘n getuigskrif van ‘n skoolhoof oor ‘n seun gelees wat ongeskik, arrogant en boonop redelik ver agter in die ry gestaan het toe skolastiese motivering uitgedeel is. Die hoof se kommentaar was: “Hy was somtyds in ons skool.”

Niemand heg meer werklik waarde daaraan nie. Die enigste mense wat verloor, is die ouers self, wat al hoe meer skoolfonds moet betaal om daardie verskriklike prysuitdelingsitem op die begroting te regverdig. Gaan maak gerus ‘n draai by Trophy City. Die kleinste plastiekbekertjies en medaljes kos R40. Die glastrofees wat presies lyk soos daardie moordwapens in misdaadreekse, begin by R250. Die gemiddelde aantal leerlinge per kwintiel 4 en 5 skole is net so oor die 900. Maak self die somme. Nou waar trek jy die streep?

Party skole probeer rondom die probleem werk deur wisseltrofees uit te deel. Ná drie jaar sit jy egter alweer met ‘n probleem, want die Piet Pompies-wisseltrofee vir die meeste boeke gelees in die derde kwartaal se voetstuk het verlede jaar gebreek toe die juffrou wat dit oorhandig het, dit laat val het.

Die seuntjie was eintlik reg. Toe die gegiggel en applous ‘n bietjie bedaar het, vra hy hardop vir sy pa: “Nou wie is Piet Pompies?” Sy pa kon hom nie antwoord nie, want hy het nog nooit van die ou gehoor nie. Ek kan boeke skryf oor die ongerealiseerde verwagtinge van ouers ten opsigte van hulle kinders se prestasies. NOT GOOD.

As ‘n onderwyser wat al lank in die onderwys is, het ek ook my voorraad stukkende en ekstra trofeë en bekertjies opgebou. Dis lekker om die Man of the Match-trofee vinnig voor saalopening aanmekaar te sit uit die voetstukke van verlede kwartaal se redenaarsdeelname-trofeë wat oorgebly het. Voeg daarby die mannetjies wat die sidestep doen en wat oorgebly het van die bulletjierugby se eindjaarfunksie, en VOILA! Vyf Man of the Match-trofeë.

Verlede jaar storm een van die jong onnies by my klas in. “Het Meneer nie dalk Man of the Match-trofeë vir ons nie?”

Ek wou eers weet wat was sy plan A. Die ou was nogal in ‘n penarie en omdat ek ‘n team player is, en boonop die uitvinder van die trofee-recyclingprogram, sê ek toe hy kan maar in my kantoor in die boonste laai van die liasseerkabinet gaan kyk.

Ek kon nie daardie saalopening bywoon nie en het aangeneem dat alles goed afgeloop het.

‘n Paar weke later staan ek op die aantreeblad en praat met die kinders. Voor my staan ‘n Engelse seun met sy skoolbaadjie aan. Op sy lapel pryk ‘n lapelwapentjie van die saaier van die Bybelgenootskap. Ek herken die bronsmannetjie dadelik en is verbaas dat hierdie seun die guts het om die Bybelgenootskap se embleem op sy skoolbaadjie te dra.

Ná die aantreeblad roep ek hom nader en vra waar hy dit gekry het. Ek verwag nou ‘n mooi storie van roeping, gestuurdes en alles wat daarmee saamgaan. Hy haal egter die wind heeltemal uit my seile toe hy sê dis vir Man of the Match.

Ek skiet amper ‘n kordiner. Ek besef toe dat iemand wat nie weet nie, maklik kan dink dis ‘n rugbyspeler met ‘n bal onder die een arm en besig om met die ander arm sy teenstanders te hand-off.

Man of the match

Ek onthou toe dat daar ook ‘n sak vol van daardie mannetjies in my laai oorgebly het van ons Bybelloop. Almal verstaan nie alle trofeë nie. Kwaad word sal nie my serebrale aneurisme regverdig nie.

My beste prestasietoekenning het egter gekom toe my pa-hulle Trivial Pursuit by my oom gespeel het. Ons kinders het in die tweede linie gesit terwyl die grootmense speel. Die vraag was: “Wat is die grootste soogdier in die wêreld?”

Ek was verstom dat die grootmense nie die antwoord geweet het nie. Ek het in my pa se oor gefluister dat dit ‘n blouwalvis is. Toe hy die antwoord gee, het almal hom verbaas aangekyk. Hy sê toe dadelik dis nie hy wat die antwoord geweet het nie, maar sy seun wat dit vir hom gesê het.

Die kyk in sy oë was vir my meer werd as enige fake trofee of spantoekenning. Van daardie oomblik af sou niemand my ooit weer met ‘n medalje of enige ander lokmiddel kon omkoop nie. Dit sou eenvoudig nie dieselfde tel nie.

Ek glo ons fokus moet op groter dinge as blote deelname en prestasies wees. Deursettingsvermoë, karakter, goedhartigheid, ongesiene medemenslikheid en die moed om aan te hou, tel baie meer in die lewe.

Ons as ouers hoef nie die fake trofeë te koop nie. Ons het immers die mag om die ware erkenning uit te deel. Nie as beloning vir die bereiking van mylpale nie, maar as viering van werklike, blywende suksesse.

Jesus sê self in die Bergpredikasie dat ons skatte in die hemel moet bymekaarmaak. Hemelse betaalmiddels. Ons is die genereerders daarvan. Kom ons hou dit eg en persoonlik.

DIE DAG TOE LOADSHEDDING MY VRIENDSKAP BEËINDIG HET

Het jy al ooit die gevoel gekry dat mense jou vermy? Partykeer is dit subtiel — daardie side-eye wanneer jy hulle toevallig in die mall raakloop. Gelukkig is dit nie ál my vriende nie. Maar in hierdie paartjie se verdediging moet ek miskien eers die backstory vertel.

Dit het begin tydens ’n Saterdagoggend-sportfunksie by die skool. Ons het lekker rondgehardloop tussen sportspanne, worsbroodjies en hamburgers op die kole. Ek onthou dit was ’n heerlike warm dag. Alles was mooi opgestel, die gees was goed, en die byeenkoms het skaars begin toe die eerste loadshedding toeslaan.

Alles is af.

Die luidsprekerstelsel. Die skyfie-masjien. Die vrieskaste. Die slushpuppy-masjien.

Gelukkig kon die atletiek voortgaan — die afsetterspistool hoef darem nie ingeprop te wees nie. Die wors het my egter gepla. Dit was reeds ontvries en móés daardie dag verkoop word. Klein genades: die braaiers kon ten minste aanhou werk.

Soos sulke dae maar maak, kom die byeenkoms later tot ’n einde en almal begin oppak. Ek onthou hoe ek nog ’n draai by die braaiers gaan maak het. Hulle het sopas ’n nuwe batch wors opgesit. Ek steel toe ewe onskuldig ’n klein stukkie rou wors. Net die puntjie. Bietjie warm, maar ek redeneer by myself niemand gaan daardie lekker happie mis nie.

Later nooi vriende sommer ’n paar mense oor vir drankies daardie aand. Teen daardie tyd was die krag gelukkig weer aan, en ek het geweet die oorblywende wors lê veilig in die vrieskas.

Met my aankoms by die vriende was dit heerlik om in die lapa by die swembad te kuier. Hulle was besig om die kombuis en een badkamer oor te doen, so almal het buite saamgetrek. Julle ken mos sulke kuiers: die musiek raak al harder en die gesprekke al meer luidrugtig.

Iewers teen sonsonder voel ek die eerste draai in my maag.

Dis een van daardie oomblikke waar jy dink jy kan ’n skelm ene los terwyl almal saam met die koorgedeelte van die liedjie sing. Die reuk sal mos wegraak tussen die kaggelvuur se effense soet sekelbosreuk.

Ek vat sommer ’n paar servette, stook die vuur daarmee en steek drie in my sak — vir later se braai, natuurlik.

Teen agtuur gaan die krag weer af.

Almal sug kliphard.

Gelukkig brand die vuur nog en iemand haal ’n smart speaker uit wat die plek van die hifi onder die kroegtoonbank inneem.

Maar my maag draai alweer.

Hierdie keer dringender.

Ek wil nie loop nie — ons sing en kuier té lekker. Maar toe my maag weer praat, besef ek hier is moeilikheid. Die rou wors, die dag se hitte, die laaste drie brandewyne en die sout peanuts hou nou saam partytjie in my ingewande.

Ek sluip die donker huis binne en struikel amper oor ’n halwe boks teëls met ’n sak grout langsaan. In die donker probeer ek my weg voel badkamer toe.

Die probleem is net: ’n mens kan nie te laag buk terwyl jy jou boude saamtrek om die onafwendbare terug te hou nie.

Dit is suiwer genade dat ek die toilet nét-net betyds haal.

Die bak voel yskoud onder my, maar ek worry nie eers oor die sitplek nie, want toe gebeur dit.

Vesuvius.

Krakatoa.

Mount St. Helens.

Alles bars tegelyk uit.

Daar is min verligting in hierdie wêreld wat daarmee kan kompeteer.

Terwyl ek nog sit, maak ek die ernstige voorneme om volgende keer versigtiger te wees om rou goed op ’n warm dag te eet.

Maar my probleem begin toe eers.

In die donker voel ek rond vir die toiletrolhouer. Gewoonlik is dit mos teen die muur, binne maklike bereik.

Niks.

Ek voel agtertoe vir die ekstra rol op die sistern.

Steeds niks.

Toe onthou ek die servette in my sak.

Die vulkaan het bedaar, maar die reuk hang nou dikker as die donker in die vertrek. My besigheid is afgehandel, ek het opgestaan, opgetrek, en nou soek ek die handvatsel om te spoel.

Niks.

En toe…

gaan die ligte aan.

Ek staan toe in die badkamer wat nog nie klaar is nie.

En voor my is ’n verskriklike gemors in ’n toilet wat nog glad nie gekoppel is nie — alleen in die hoek neergesit tussen die boumateriaal.

Ek het darem skoongemaak.

Maar ek verstaan nou hoekom hulle nie meer met my wil praat nie.

As klippe begin praat.

Ek was nog altyd versigtig om my te steur aan stemmetjies wat met my praat. Dit was van kleins af ‘n lekker verskoning as ek drooggemaak het. Selfs Hansie Cronje het dit probeer met sy hofsaak. Ek het na skool bewustelik die besluit geneem om nooit daardie roete te gaan as ek blameerwerk gehad het nie. Eerstens was die droogmaak my eie keuse (a la Orestes) en tweedens moes ek heeltyd, met my superrealistiese uitkyk, daardie  “stemmetjie” se 0.0000001% in my balanstaat van keuse, met groot moeite daar plaas omdat dit nie altyd daar was nie.

Hier is die catch nou! Soms wàs dit daar! Sag maar teenwoordig. Soos die klank van ‘n melankoliese hobo in ‘n bulderende simfoniekonsert. Die feit dat dit sag is en nie in-redevallend skerp nie, het my maar deur die jare geleer om die stem soms kans te gee om sy saak te stel. As ouer persoon probeer ek myself meer oopstel om hierdie heilige gewete doelbewus op te soek. Nie as kapituleerder van my verantwoordelikheid in die lewe nie maar eerder as nederige afhanklikheid van eksterne insette in my lewe.

Volgens my ondervinding, is die beste plek en tyd om in hierdie bron van liefde en omgee te delf, wanneer dit stil is. Stil van buitegeraas en stil van die alomteenwoordige binnegeraas. Die buitegeraas is maklik. Kom uit die stad uit en sit jou radio en selfoon af. Bêre dit weg en kom uit in die veld of by die see of by ‘n riviertjie of in die woestyn. Boek miskien ‘n tydjie by Una se plek in Mosambiek.

Maande lank al beplan ons aan die stap in die Naukluftberge. Vêr weg van alles af. Jy ry en ry en ry en ry in jou maai in. Dan is jy eers halfpad. Dan nog en nog en nog. Ek is oortuig daarvan dat die enorme afstande ook hulle deel bydra om jou binnegeraasprofiel te verstil. Die nadeel met die ryery is dat dit fisies maklik is. Veral as iemand anders bestuur. Die hoofmissie is om nie verveeld te raak nie.

Verveeldheidspeletjies is maar ook net ‘n manier om jou gedagtes weg te neem van hierdie gedagtes binne jou. So raak ons, selfs in ons wegbreektye, weggelok deur die onwetende ontwyking van ons konstante binnegesprekke. Ons vermy dit onintensioneel soos pes omdat dit, op die keper beskou, niks meer is as ‘n deurmekaargarage of -kas of ‘n onuitgesorteerde trekboks nie. Ons wìl nie daar gaan nie want dis moeite. Die “ultimate procrastinators nightmare.” Soms boelie die lewe jou in die situasie in om dit te mòèt uitdaag. Loadshedding en wateronderbrekeings het ons so ‘n klein beeld daarvan gegee. Beslis wanneer die internet af is en die rekenaar se batterye ook pap is maar die oningevulde lisensievorms lê vir jou en lag.

Ek dink die kuns is om willens en wetens jouself in hierdie situasies te dwing waar jy jou eie drake moet konfronteer. Dit verg hope durf en deursettingsvermoë om dit te doen. In Job 40 terg die Here vir Job en moedig hom aan om met ‘n krokodil te stoei. Hy sê ewe sarkasties: “Jy sal die geveg onthou”

Ons wil nie regtig hierdie krokodil in moeilike tye tegemoet loop nie omdat dit ongemaklik is en baie naby aan die been sny. Partykeer tot teen die been!!! Joe Rogan vat dit nogal raak met die bewering dat die oorgrote meerderheid van mense vandag, met min uitsondering, enige ongemaklike situasies aktief vermy. Ons sien dit in die standaard klagtes oor ESKOM en oor die brandstofprys en oor die regering en oor ryk mense en oor boemelaars en oor kerke en oor skole. Daar waai ‘n vlaag van hooploosheid en dit voel asof dit groot momentum begin kry namate elkeen die golf aanhelp met sy eie treurmare as dit verby kom. Almal kla maar min mense verbind hulle tot deel van blywende oplossings omdat dit die aanvaarding van verantwoordelikheid behels. Moet my asseblief nie verkeerd hoor nie omdat dit mag klink asof ek nie mooi verstaan wat die prys van die ontsnapping is nie. Ek verstaan dit nie net nie, ek wèèt wat dit kos om uit die ingeperktheid van hooploosheid te ontsnap. Dis ‘n aflegging wat mòèt gemaak word om van die gebrek aan hoop te ontsnap.

Jordan Peterson vat dit so raak deur te sê dat daar net een betaalmiddel is, en dat dit die opneem van verantwoordelikheid is. Verantwoordelikheid om aktief deel te wees van die hernuwingsproses en die nuutmaak van jou gewoontes, uitkyk en houdings.

Henry David Thoreau het in sy boek “Walden” in 1854 al die fenomeen raakgesien dat die meeste mense ‘n lewe leef van “quiet desperation” Ek wil my verstout om te sê dat byna almal tevrede is met hierdie staat van ontevredenheid. Almal weet dat dit moed en durf gaan neem om uit hierdie situasie te ontsnap.

In die mitologie word daar verwys na die FENIKS wat siklies deur hierdie wedergeboorte gaan. In die vlamme wat sy lewe verteer, verrys ‘n nuwe wese met ‘n gestroopte maar meer aerodinamiese profiel. Gestroop van alle ekstras en onnodighede en her-georden vir optimum lewe.

‘n Staptoer is nie veel minder as dit nie. Veral nie die multidag roetes nie. Elke dag is so te sê ‘n nuwe geboorte. ‘n Hergeboorte. Dis melksuur en roetine en slaapsak oprol en rugsak pak. Ken jou sak …… ! Gister se swaarkry is op die agterplaat geskuif en die nuwe dag se uitdagings wag blinkoog vir ons op die naaste rant. Dis soos ‘n nuwe bladsy wat omgeblaai is waar ons soms die indentasies van gister se geskryf kan raaksien. Ons kan ons tyd mors om dit te probeer ontsyfer of ons kan die nuwe dag aangryp met al ons fakulteite om in die oomblik te leef en die maksimum murg uit die dag te suig. Dis ‘n bevrydende gedagte omdat die vorige dae se bekommernisse al ver stroomaf in die rivier van tyd gespoel is.

Op dag 4 het ek geleer om die opdraendes net tyd te gee en een voet voor die ander te sit en bewus te wees van my hartklop en my asemhaling en my spiere wat brand. Saam met dit het ek ook geoefen om soms te stop en te kyk na die dinge rondom my. Die somtotaal van die vistas is inderdaad nie beperk tot die pieke en die dale nie. Die hele pad is gemaak om te aanskou. As jy nie kyk nie is jy op dieselfde plek as die man wat bo in ‘n straler sit en duur water drink en geen idee het van die Kalahari met sy geheime vêr onder hom. Die nuwe beelde kan net waardeer word as die voriges gefile of gedump was. Die salpetergrafieke op my hoed is bewys dat ek dit aan my lyf gevoel het.

Dis juis hierdie situasies wat net weer my gevoel bevestig het oor die mite van multi-tasking. Ons een stapmaat, Botter, het juis een oggend daar uit Matteus 6 gelees dat ons skat sal wees waar ons hart is. Paulo Coelo wat “The Alchemist” geskryf het, is dit eens met Jesus. Los soms jou probleme en bekommernisse, wat so geil groei in ons koptuine, eenkant sodat jy weer die sonsopkoms en strale deur die wolke en die blou horisonne kan bewonder. Lê dit neer. Ek sien gereeld in Potchefstroom wanneer van die studentedames bestuur. Dit is met ‘n selfoon teen die oor, cuppacino in die een hand en ‘n sigaret in die ander hand waar sy die stuurwiel met haar pinkie vashou. Dis ‘n ongeluk wat ‘n plek soek om te gebeur!!!!! Dis nie anders met mense wat te veel hooi op hulle vurk het nie. Die ongelukke behels nie net duike in voertuie nie maar duike in jou selfvertroue en ego.

Die ontwikkeling of openbaring van my gesprekke met myself, tydens die moeilike tye in die stap, het min of meer dieselfde verloop as aflegging. Die begin van elke dag se eerste kilometer of wat het gewoonlik maklik gegaan en het jou maar weer net in die staproetine geplaas. Met die begin van die eerste opdraende het jy bewus geword van die ligte sweet wat begin vorm het op jou voorkop. Dis ook dan wanneer jy die langmou-sweater uittrek en die effense byt in die luggie waardeer. As die gradiënt verder lig, raak jy bewus van jou asem wat jaag en jou hartklop wat aansienlik vinniger is as gisteraand in die slaapsak. Soos die opdraende nog steiler word, raak jou gedagtes al hoe meer geskud. Dis ‘n warboel van makliker paadjies soek en wil weet wanneer die bult gaan ophou. Dis ‘n stryd om te kies watter probleme, wat jy al jare troetel, wil jy aflê. Watter mense moet jy eenkant toe stoot in jou gedagtes en watter verhoudings moet jy vaarwel toeroep. Jy leer om nie net aannames te maak oor afstande en bakens nie en een van my ondernemings was soos gewoonlik dat ek besluit het om beter kaarte voor te berei vir die volgende stappe. Sonder uitsondering het ek elke dag myself mooi afgevra hoekom ek alweer dit aan myself doen. Hoekom sal iemand nou intensioneel homself so martel?

Die mindspace waarin jy jouself bevind is ook maar klein omdat jy lus word om iemand te blameer behalwe jouself. Dis eintlik maar die rouproses van vooraf. Eers net ontkenning van die eie skuld en jou meerderheid aandeel in jou persoonlike nonsens. Dan ‘n bietjie passiewe-agressie met die stapstok op die klippe en skeldwoorde in die lug. Veel later ‘n transaksionele gesprek met die Here self om asseblief die bult onmiddelik te laat ophou.

Dis hier waar my bubble gebars word. Ek sien die dolomiet en die skalie en die kwartsiete en met my gebrekkige geologie weet ek dat dit miljoene jare geneem het om te vorm. Dit is nie ‘n skielike deponering van kalsium karbonaat en ander sedimente nie. Dit het jare geneem. Hier kom ek nou met my petty versoek vir die Here om net gou vinnig hierdie bergie laer te maak om my te pas. Ek is maar 2 ure hier en ek wil die natuurprosesse nou verander om my te pas. Vrek arrogant as ek ‘n buitestaander se mening moes vra.

Uiteindelik is die aanvaarding hier. Ek maak vrede met my plek in die groot heelal. Nie te groot nie maar ook nie te klein nie. ‘n Regte goue lokkies sone. Dit is wanneer die einste klippe en rotse en gesteentes my as’t ware koester en vashou en troos. Dan eers word ek bewus van die luggie wat saggies van agter af druk. Ook die son wat my groet as ek om die draai van die kloof stap.

Die verdwaalde rotsvye lyk asof hulle erewag vir my staan in ‘n verlate kloof. Die afgelegde persone en verhoudings word weer opgetel en herrangskik in my lewe. Net met baie meer genade omdat ek hulle mis en besef dat hierdie lewe nie net eensaam sal wees sonder hulle nie maar doelloos. Hierdie proses het my ‘n paar dae geneem om deur te trap.

Dag 6 was ek regtig bewoë toe ek bokant die waterval op die rand van die afgrond staan. Die intense gevoel van bewondering vir die berge en die natuurprosesse het my emosioneel gemaak. Nie ‘n hartseer gevoel nie maar ‘n gevoel van absolute dankbaarheid om op daardie spesifieke plek en tyd te wees en die voorreg te kon hê om dit te beleef. Wat dit baie meer spesiaal gemaak het is dat ek dit kon deel met manne wat soos broers geword het.

As ons beurte gemaak het om in die oggende ‘n stukkie uit die bybel te kon voorhou het dit my opgeval hoe ou bekende stukkies weer nuwe bene gekry het in my gedagtes. Een oggend het Hannes Roodt Junior uit Matt 28:19 gelees. “Gaan dan na al die nasies toe en maak hulle my dissipels.” Dit was die oggend van dag 4. Ek onthou dat die windjie koud gewaai het en dat sy knieë gebewe het van koue èn adrenalien vir die taak om die boodskappie te bring. Dit was eers op dag 6 wat daardie boodskap my die woorde van Jesus laat verstaan het in Lukas 19. Die owerhede het vir Jesus beveel om die mense stil te maak. Sy woorde was: “Ek sê vir julle. As hulle stilbly sal die klippe dit uitroep” Hier staan ek toe en die klippe praat. Nie ‘n bulderende kakofonie van klanke nie maar ‘n alomteenwoordige vibrasie soos ‘n Gregoriaanse koor wat simfonies al die boksies tick van ‘n perfekte ensemble. Ek staan daar in totale weerloosheid maar ook in totale verwondering van die nog-altyd-daar van God self. Ek het gewèèt!!!!

Ek kan nie terugkeer na nie-weet-nie. Ek het dit beleef. Om dit hier neer te pen het seker waarde maar ek besef daar is hierdie gaping tussen my skryf en die werklikheid. Die beste sal wees as jy dit self te beleef. August Rush sê: “Dit is altyd daar. Ons moet net luister.” My raad is om eerder vroeër as later na die gesange en gesprekke van gesteentes te gaan luister.

Hiking at 26°SOUTH

Hiking the mighty green route at 26° South / Cradle Moon

To hike or not to hike. That is the question Mr Shakespeare!! Whether ‘tis nobler for the earth, to suffer the slings and arrows of an outrageous beautiful landscape, or to take hands with a sea of worthy admirers and by welcoming them, show them the path to hiking bliss. I think both can be accommodated with significant ease.

To understand the true meaning of this, you must take a walk on the green route. We started at 26° SOUTH BOHO HOTEL where we stayed over for the night. Breakfast was included and there were too much to eat everything that was offered. We settled for yoghurt and fruit, croissants, scrambled eggs, baked potato, and bacon strips. We did not even touch the sausages, salami, ham, and toast. We could not say no to an awesome smelling cup of filter coffee.

The conservation fee is R50 and provides access to the beautiful and well-maintained hiking routes. As we stayed over, the fee was already covered.

The route meandered on the western side of the Highveld Crocodile River. The cool balmy air of Cradle moon lake on your starboard side, caressed our slightly moist brows. I could see that fall was slowly creeping in on us and subtly reminding us of the constant circle of seasons in nature. The leaves of the White Stinkwood Trees (Celtis Africana) are the surest evidence that the season is changing. It is only 10 days past the March equinox and the days will be getting shorter, and the nights will be getting longer and colder.

The path was very easy to easy. I think that if you take your time, anybody of any age can accomplish the first 4.5 Km to the dam wall and the fine restaurant on the North-Eastern shore of the lake. If you race this part, you will surely miss a few gems on the way. The blooming wild Zinnias are saluting us all the way. Wilde Jakob Regop. Such a describing name. Loosely translated as “Wild Jacob Straight up”.

All the puddles of shade and blots of sunshine filtering through the green canopy conjures mostly forgotten poetry lessons in college. The whole route resembles the sprung rhyme and conjunctions of words to fit into a compressed day. Specifically the following by Gerard Manly Hopkins

Pied Beauty 

Glory be to God for dappled things –

  For skies of couple-colour as a brinded cow;

    For rose-moles all in stipple upon trout that swim;

      Fresh-firecoal chestnut-falls; finches’ wings;

Landscape plotted and pieced – fold, fallow, and plough;

  And áll trádes, their gear and tackle and trim.

All things counter, original, spare, strange;

  Whatever is fickle, freckled (who knows how?)

    With swift, slow; sweet, sour; adazzle, dim;

      He fathers-forth whose beauty is past change:

                                Praise him.

The rocks are also participating in this mid-morning concerto of colours as the Lichens of different hues occupy their own symbiotic comfort spot on the rocks. The whitish fungus underneath providing the suitable foothold beneath and the carbon-providing photosynthesis-partner on top. Harmony through the ages. Tried and tested through aeons of trials and errors and still going strong.

Every now and then we came up to well placed resting benches. This one underneath the Huilboom or weeping wattle (Peltiphorum Africanum) was just after a short uphill and had a wonderful vista of the lake. A strategically placed rubbish bin anticipated that hikers would take a rest here and would most certainly need a place to discard an empty energy bar wrapper or any unneeded plastics.

We crossed several outcrops of quartzite that pointed out that this was an outpost of the Witwatersrand ridge to the south of this location.

As children we used to rub these white rocks together in the dark to produce a flurry of sparks. The downside was that it produced a smoky stench that, without exception, brought us within striking distance of a hiding. Below the dam wall I even noticed a dolerite intrusion in the sandstone that indicated a violent geological past.

The majestic blue gums (Eucalyptus) towered over us in small clumps. Their crushed leaves will naturally open any SSS (stubborn suburban sinus) without the financial damage of a visit to a physician or a pharmacist.

The path is clearly marked, and the pioneers and maintenance teams of the route go to great lengths to minimise any unnecessary discomfort by providing small bridges and hacked-open corridors of green.

This makes it a pleasure to stroll and digest all that the route can offer. A solitary red chested cuckoo bellowed out his staccato: “piet-my-vrou” Sometimes the Afrikaans names of birds are so descriptive of a unique feature of sound or looks that even visitors to our country remember the name because of its onomatopoeic characteristics. (Cuculus Solitarius) describes the bird well as a lonely cuckoo, but doesn’t come close to “Piet-my-vrou”

The waterfall was such a wonderful surprise and literally took my breath away. The cool mist of the spray felt like standing in soft drizzle with the benefit of the sun resting on your face. It reminded me of my triathlon days when we ran the gauntlet of water sprays between the transitions. I suspect that they also use this venue for adventure sports of sorts in limited amounts. A sun-basking agama was unperturbed by all the Homo Sapiens clicking away with their cell phones and cameras.

We made our halfway house stop at the restaurant at the dam wall. I had a refreshingly tasty steelworks with real ginger ale, and my wife sipped on a Hunters Gold.

The setting was utterly peaceful. I was in awe of the hyper modern structure that accentuated the notion that this was not just a mediocre outing. From the western shore, the restaurant looked like a huge wing, crouching, and waiting for a breeze to lift it up. When we come back, we will certainly try out one of their appetizing dishes.

After a short break, we wandered up to the shop that have most necessities. We stocked up on water and snacks.

Outside the shop I was distracted by a herd of Impala and a wonderful specimen of Wild Pear. The Afrikaans name (drolpeer) again only hints that it resembles a pear tree. The leaves clear up the meaning of its scientific name. DOMBEYA ROTUNDIFOLIA. “Round-leaved Dombeya”.

The wild olive in front of the steel beast was bearing its fruit and inviting the glossy starlings and Indian mynahs to participate in the spreading of its seeds.

The missus posed with a rhinoceros albeit an artificial rusted metal animal. This art piece adds up to the grandeur of all the other pieces we saw at 26°SOUTH. We saw a real one with a calf, the previous day, when we partook in the quadbike safari.

The stack of granite rocks was impressive, and the singular quartzite lump brought back memories of the ending in SHAWSHANK REDEMPTION. Maybe someday I will also hide some sort of treasure behind the translucent white rock. On second thoughts: this is the treasure!!!!!!!

We headed back on the eastern shore in a southerly direction. The splitting of the path in several places wanted me to recite Robert Frost but my wife would have none of that. She would rather play hide-‘n-seek in the poplar forest.

The poplar trees in my hometown always look like a brook rippling through a creek. Here we were strolling between the speckled bark beings. Climbing through some ruins, convinced me that somebody once enjoyed these calm and serene surroundings. The Oregon Pine window and door frames indicate that it was someone with taste. Maybe this will be resurrected once again as a logical halfway house when starting from Cradle Moon lodge.

Our day of bliss was finally concluded with a much-needed swim at the hotel. We will revisit without a doubt. I will definitely have to write about us sneaking “into” their chapel. As students we perfected the art of sneaking “out” of church. This is a story for another day.

Our reunion with this garden of Eden will most likely be sooner than later. I am looking forward to that excursion.

26°SOUTH is ‘n regte bargain!!!!!

As jy nou al ooit gedink het dat daar nie meer bargains in Suid-Afrika is nie, wil ek vanaand vir jou die teendeel bewys. ‘n Bargain is mos as jy iets vir goedkoper kry as wat jy sou betaal het of as jy meer kry as waarvoor jy betaal het. Amper soos om daai ou PT broek weer onder uit jou kas uit te haal en dit weer aan te trek. Hy sit mos net lekkerder om die kurwes van jou lyf omdat hy jou geshape het en jy beslis aan hom. Die bargain is dat as jy jou hand in jou sak steek voel jy die vreemde gevoel van papier wat gewas is maar intakt is. Ja, daardie gevoel as jy daai langverlore R100 in jou broeksak kry.

Ek dink dat Lukas die scenario ook verstaan het in Jesus se gelykenis in Lukas 15 van die verlore penning. Jy wil feesvier en dit met iemand deel. Terloops kry ons dit baie in my beroep dat ons onnies aanstel om ‘n vak te gee en iets af te rig. Die bargain is dat partykeer speel die juffrou nog klavier ook en hoef ek nie met gebroke graad 2 akkoorde in die saal te begelei nie. Vanaand deel ek dit graag met wie ookal wil hoor.

Ek en Mev Nel kry so ‘n blaaskans en besluit om weg te breek maar nie te ver weg nie. Ek het so ‘n paar weke terug ‘n lekker stappie gehad by Cradle Moon Hiking Trail. Op die pad het die bordjie my aandag dadelik getrek.  26° SOUTH. BUSH BOHO HOTEL.

As jy my nou in ‘n wip wil vang, (behalwe met biltong, KWV 10 jaar en regte Coke) moet jy ietsie laat blyk van Gereedskap, sterre of kaarte. Gereedskap, omdat ek my laaste sente van my bonus by die vendusie aan ander mense se ou tools sal spandeer. Sterre, omdat dit verniet is en altyd daar is en die toonbeeld van consistency is. Helaas ook kaarte omdat dit die voorstelling van die werklikheid is bokant ons huidige waarnemings. ‘n Kaart laat jou toe om te navigeer sodat jy berekende kortpaaie en ompaaie kan kies. As daar nou nog koördinate ook by is, dan is die kind se naam HUNKY DORY.

26°SOUTH moes beslis in my onderbewussyn gelê en sluimer het. Ons wou weer gaan stap het maar wou nie te duur betaal vir ‘n aand se oorslaap nie. Deur my getroue ou BOOKING.COM het ek dadelik gehou van die prys en die prentjie wat daarmee saamgaan. Die bespreking was seepglad met ‘n daaglikse herinnering aan ons wegbreek wat voorlê. Die lekkerte van die plek is dat ons net 50 minute se hoofwegbestuur vanaf Kempton Park na 26°SOUTH is. Nog voordat jy dors is, is jy daar.

Ons is skaars deur die hek toe is daar jou wrintiewaar ‘n klomp kameelperde wat amper lyk asof hulle ‘n erewag staan vir ons wat kom kuier. Dis asof die hele vallei saam wuif. Welkom…welkom….welkom. Selfs die vlakvarkgesinnetjie in die parkeerarea met hul nors gesiggies, lyk asof hulle bly is om ons te sien.

Ek vermoed hulle weet ook watter skade COVID aan die toerismebedryf gedoen het. Dis hier waar ek besef het dat ons ‘n bargain gestrike het. Ons ontvangs deur die mense was gul en hul flinke regstaan om ons te help was duidelik sigbaar. Die gekleurde kruiwaens waarmee jou bagasie aangery word is ‘n vars briesie in ‘n hipermoderne tegnologies vuisvoos wêreld.

Die grap was dat Mev Nel soos ‘n Hadeda praat as ek haar oor die plaveisel met die kruiwa stoot. Die hele ondervinding was deurentyd ‘n finesse van styl en klas wat my deur die dag telkemale onverwags betrap het. Die kunsstukke is op hul eie ‘n paar bloginskrywings werd.

Dis nie net massas Mr Price Home stukke of oorblyfsels van Bali trading in Riversdal nie. Dis regtig stukke wat ‘n definitiewe komissie gehad het. Die innoverende ligte en abacus skeidingsmure is soos koel sushisalm wat afgly in jou keel op ‘n lagie sojasous. Verfrissend en heerlik. Ek gaan nog ‘n dag nodig hê om al die kuns net eers raak te sien. Ek gaan beslis nie fotos plaas nie omdat dit iets is wat jy self moet beleef. Ja, jy het reg gelees. jy moet dit kom beleef. Mens kyk nie net na die verlore seun van Rembrandt nie. Jy beleef dit. Jy lees nie net die bladmusiek van Chopin se prelude no 4 in E mineur nie. Jy beleef dit. Dis ‘n weggesteekte skat onder ons neuse wat moet ontgin word.

Ons kamer was genuine nommer 224. Die gebou is in elk geval so goed ontwerp dat al die kamers maar 224 kon wees. 224 vir “naby aan alles”. Ons kamer ‘n mooi noordelike aansig wat uitkyk oor die koppies rondom die reservaat. Die swembad het in stilte gewink om in sy donker koel water te kom afkoel. Amper soos ‘n valleipoel op die Kaapsche Hoop staproete.

Ons eerste aktiwiteit was ‘n 15:00 afspraak met Gerrie by die Quads. 4×4 vierwielmotorfietse. Die uitsig sou heeltyd goed wees. My bruid voor my met nog 3 mooi girls en Gerrie wat die voortou neem.

Intussin nog die vooruitsig van baie diere ook. Gelukkig is Gerrie gesout in hierdie ding en het hy almal vinnig gerus gestel met ‘n deeglike instruksieles oor die moets en die moenies van vierwiel motorfiets bestuur. Eendjie,eendjies ry in ‘n ry. Een, twee, drie, vier. Ry hul verby.

Ons eerste is die springbokkies en blesbokke. Die volgende was meneer witrenoster homself. Gerrie wou nie kanse vat nie en het ons laat omdraai omdat hy hulle nie wou steur nie. Hy het gesê dat hulle nie so aggressief is soos die swart renosters nie maar dis beter om maar wyd te gaan om die “wide-lipped-rhinoceros”. Ons paaie het gekruis met ‘n paartjie kameelperde.

Gerrie het so helder verduidelik wat die verskil tussen die bul en die koei is. Ons kry nie net ‘n natuurles nie maar ook sommer ‘n taalles. Kameelperde is bulle en koeie en hul kinders is kalwers. Die troppie zebras by die dam is maar bra sku vir die mense. Agter ons was so ‘n alleenloper swartwildebees wat ons geterg het met sy gesnork.

Ek was nie te bang vir hom nie maar skrikkerig vir die mannetjievolstruis en sy harem wyfies wat voor ons uitgehardloop het.

Die veld was welig en die fluweelgras het rustig gewieg in die noord-oos luggie wat oor die randjie beweeg het.

By ons waterstop was daar ‘n kroonkiewietpaar wat onsuksesvol ons aandag probeer wegtrek het van hul eenvoudige nessie tussen die klippe. Ons het nie nadergegaan nie maar ek kon sien dat ook hulle die welige veld geniet het. Oppad terug het ons verby die Zoeloekraal gery wat vroeër jare deur toeriste benut is vir ‘n veldervaring. Ek dink dit sal great wees as dit weer lewe kan kry. Wat kan beter wees as om by ‘n sekelbosvuur te sit met Midrand se liggies ver op die oostelike horison en Orion en die skerpioen wat tiekiedraai in die sterrepoel bokant jou.

‘n Vinnige dip in die swembad en ons was reg vir ete in CHOW BABY restaurant. Ek het ‘n lekker sappige biefstuk met rys geëet en Mev Nel het die vegan opsie met patats, wortels en broccoli met witsous bestel.

Altwee is heerlike disse met sorg voorberei. Die restaurant was leeg behalwe vir ‘n konferensiegroep wat in LABOLA, hul buite eetplek, sou gaan eet het. Die sagte jazz klanke en die son wat tussen die koppe sak was ‘n volmaakte afronding vir ‘n dag vol verassings en genietinge.

Ons groot vriend oom Joep Joubert sê mos hoeka dat die beste deel van die dag om ‘n sundowner te drink is as die horison die kleur van gesmelte botter is. Ek tik nou juis en stuur dit met hul wifi wat beskikbaar is in elke kamer en sal na ‘n welverdiende bad geen teëstand vir klaasvakie gee vanaand nie.

Teleportering is moontlik.

Ek kan dit soos gister onthou toe ek my naam met ‘n plank geslaan het. Dit was in standard nege en ons klas het eksamen in die tiklokaal van Hoërskool Vorentoe geskryf. Daardie tye was daar nie sprake van “bloktyd” vir iemand behalwe matrieks aan die einde van die jaar nie. Ons het klaar die dag se vraestel geskryf en moes studeer tot die skool uitkom. Ek het ‘n ou draadloos “gemcguyver” sodat ek skelm Radio 5 kon luister op ‘n mengsel van drade en ‘n herwinde telefoonhandstuk se luidsprekertjies. Dit het perfek in my hande gepas met die drade wat deur my moue gelei het na die afgeknipte luidsprekerdrade. Alles in basiese stereo. Ek was in my eie wêreld met musiek wat voel of dit uit jou lyf uit kom. Elke liedjie het my op sy eie astrale vlug geneem na waar die woorde ook was.

Die probleem is net dat dat sommige liedjies geskryf word om jou te noop om saam te sing. Dink maar aan liedjies soos: Macarena, baby makes her blue jeans talk, Mony mony van Billy Idol en Bon Jovi se living on a prayer. Dit was daardie dag ook nie anders nie. Gè Korsten se “Liefling” (die oorspronklike een) het die vermoë om enige mens te druk om uit volle bors saam te sing. Met meer entoesiasme as talent was dit ook daardie dag so. Probleem was net dat ek so op my eie trip was dat ek vergeet het dat ek in ‘n klas gesit het wat doodstil was. Gelukkig vir my het die juffrou dit net so amusant soos die res van die klas gevind. Ek moes maar vrede maak dat my bynaam vir ‘n wyle “grys Costume” was omdat dit die spotnaam vir ou Gè was.

Dis juis hierdie insident wat my weer laat besef het dat ons die vermoë besit om in ons gees na baie plekke te reis. Ons kan onsself weer inleef in plekke wat ons al besoek het. Fotoalbums en memorabilia maak dit net makliker. Ek noem gereeld aan die kinders in my klas dat die eerste teleporteer masjien al baie jare oud is. Dit kan jou in ‘n kwessie van sekondes plaas op enige plek in die wêreld, in enige tydperk. Dit kan jou selfs in die toekoms inneem. Ons noem dit net BOEKE.

Soos boeke en musiek, is daar ‘n ander instrument wat ons kan teleporteer na mense se harte toe. Dis ‘n instrument wat so onderskat en min gebruik word. Miskien partykeer onwetend verkeerd gebruik word. Amper soos iemand wat ‘n Ferrari gekoop het en net soms in hom klim en aanskakel en dan net sit en radio luister.

Ek glo dat ons hedendaagse gebruik van GEBED vergelyk kan word met tennisspelers wat tennis probeer speel sonder ‘n bal. Die doel van gebed kan nooit net wees om jou eie wense te laat waar word nie. Dit kan mos nooit verskraal word om die wêreld so te wil verander dat dit jou pas nie.

Dit is mos nie net kontak maak met die skepper van die heelal nie, maar ‘n bewuswording van sy alomteenwoordigheid. Om te sweef in die wete van sy nabyheid.  Sheila Cussons dig as volg:

Hoe sal ek U ooit ken?

U is te naby, U is te ver,

U klewe aan my kyker vas,

Wykende, wyderende ster –

en om u sterskyn kring u ruim,

en om u ruimtes – Wie?

Die gees verleng tot laser, leng …

en brand deur Wie; deur wat; deur Nié …

dan snap ek die genade –

suiwerder as weet, duideliker as pyn –

van wyk dat ek moet nader,

altyd verder nader …

O, verborge Wonder,

magneet, wat ek sal ken!

Tog kry ons nie net toestemming om nader te kom nie. Ons word uitgenooi om saam met die Lewende Here te gaan besoek aflê in ander se harte. Nie om hulle harte manipulerend te verander nie, maar ‘n reis wat in sy wese opsoek is na die diepe hunkering in daardie hart. As ons dus deur ons gebedslysie hardloop soos iemand wat ‘n kruidenierslys aflees op ‘n voice message, dan mis ons die skatte in elkeen van ons gebedsmense se harte. Natuurlik gaan dit effort vat. Effort is in elk geval ‘n groot ZERO as dit saakmaak en jy vir die mense lief is.

Hierdie laaste twee weke was dit ook die geval. So baie van my maats en kollegas gaan deur groot beproewing met die derde vlaag van COVID. Miskien is dit waarom die Here my geseën het met ‘n vakansie, ‘n draaibank en baie hout. My tye van gebed het my hart laat uitgaan na elkeen en hulle na veel meer as net ‘n plek op ‘n lysie verhoog. Dis hier waar die Here self kom intree en my eie hart rustig maak.

As daar een voordeel is van hierdie teleportering, dan is dit om ‘n rustigheid te gee wat nie verklaar kan word nie. Dis ‘n rustigheid wat gebeur al is my gemoed gestres oor my kollegas en die kinders en hulle ouers. Dis ‘n rustigheid wat my nie blind maak nie maar juis helderder laat sien in watter mate ek kan help waar daar hulp nodig is.

As jy weer eendag net wil ontsnap, probeer gerus ‘n vlug saam met die Een wat oral en altyd was, is en sal wees.

Ek is lus vir werk.

Ons leef in baie vreemde tye. ek weet nie of dit net is omdat ek oud word en die dae al hoe korter word nie. Dit kan ook wees omdat ek al hoe meer bewus raak van die wêreld se absolute emosionele- en morele bankrotskap. Miskien is dit beide. Die feit dat hierdie vieslike kiem ook nog die wêreld kom omkeer het, skyn die lig net helderder daarop.

Ek onthou toe ek klein was en ek takies vir my ouers by die huis moes doen. My kreatiwiteit om my uit die werk te wikkel sou Da Vinci laat skaamkry het. Die boomhuis was ‘n goeie plek en die toilet was kort op sy hakke. Ek meen. nie een van my ouers het ooit in die boom geklim om te sien wat ek en my broer daar weggesteek het nie. Die toilet was so ‘n awkward untouchable verskoning. Ja, ek pleit skuldig. Ek wou myself uit die werk wikkel want ek was moeg om spanners aan te gee en potte te skrop en vloere te was en vuilgoed uit te dra.

Al daai takies was my rol maar net handlanger en rondstuurder gewees. Vandag is dit heel anders. EK WIL WERK.!!!!!!!!! Mens kan net soveel broodborde en koffietafeltjies en skinkborde en skilderye maak. Alles baie lekker maar dit raak nie aan die satisfaksie om die lig in ‘n kind se oë te sien aangaan nie. Ek verlang daarna om in mense se lewens in te praat en net met jou nabyheid die ander persoon se plafon oop te skuif sodat hulle weer die son kan sien en voel op hulle skyn. Ouers kan en moet dit ook doen maar ons is by uitstek gerat om dit konsekwent met mening te doen.

Toe God daar in Genesis 3 teleurgesteld was in Adam het hy vir hom gesê dat hy in die sweet van sy aangesig sy brood sal verdien. Die ding is nou. Ek hou van brood!!!. Witbrood, bruinbrood, rogbrood en potbrood. My sweet wìl ek stort by my skool want ek weet dat dit daar is waar ek hierdie einste “brood” kry waarna ek so smag. Ek weet dat ek nie die enigste is nie.

Ek moet bieg dat ek myself heeltyd moet inhou en ‘n deksel op my vernuftige redes moet plaas waarom ek in lockdown mag skooltoe gaan en net my klas gaan afstof en papierwerk uitsorteer. Toe ek oorweeg het om ‘n inbraak te fake het ek geweet dis genoeg. Nou-nou sit ek ook in die tjoekie.

Ek wil regtig teruggaan skool toe. Ek belowe ek sal my hande was en masker opsit en bluetooth high fives uitdeel. Vir nou sal ek rustig by die huis sit en nog youtube lesse post en bid dat ons weer een van die dae kan sweet vir brood.

Breaking news. Vakansie Desember 2019

Ons het so pas teruggekeer na ‘n heerlike vakansie in Hartenbos. Ek wil net eers edit en dan plaas.

Ons is mos kersfees.

‘n meermin by Knysna

Denique spring in die sloep

ST BLAISE staproete tussen Danabaai en Mosselbaai

Wynproe by Jakkalsvlei

Speel in die Hanepoot wingerd

Wat maak jou regtig gelukkig?

Dis nou net voor die vakansie en hierdie tyd is almal al redelik op vir mekaar. Die nerwe is dun en die woorde is min. Dis punte en rapporte en uitspele en proewe. Dit voel net asof die 30 uur wat daar in ‘n dag is nog steeds nie genoeg is nie. Gelukkig is alles nou verby en kan ons uitsien na ‘n heerlike wegbreek.

Ek glo dat dit maar ‘n universele soek is. Die soeke na blywende geluk. Laas Donderdag was ons bevoorreg om ‘n werkswinkel by Con Amore skool. Die lesing/gesprek het gegaan oor die einste vraag.

Ek dink nie ek het die middag die hele antwoord gekry nie maar ek dink dat dit my in die regte rigting gestuur het in ‘n poging om die vraag te antwoord. My gedagtes het onmiddelik gedraai by Romeine 12:2 “laat God toe om julle denke te vernuwe…..”. Dit moet ‘n “inside job” wees. Hierdie geluk moet mos loop soos die water wat Jesus belowe het aan die Samaritaanse vrou in Johannes 4. Water wat jou nooit weer dors maak nie. Die ander water maak jou altyd weer dors en dit is die verskil tussen geluk en plesier. Happiness en pleasure.

Plesier is die “outrageous fortune” waarvan Shakespeare in Hamlet praat en “facing a sea of troubles and by opposing end them” moet die Geluk wees. Die fortuin is beperk en gaan opraak, maar die gevoel van bevrediging is baie meer blywend.

Die strikvraag wat tydens spanboue gereeld gevra word oor ‘n halwe glas water is gewoon bedoel om optimisme te toets. Ek het al deur die jare ‘n paar goeie antwoorde op “is die glas halfvol of halfleeg” gekry. Die beste antwoord bly maar: “Dit hang af of jy drink en of jy skink”. Dit is ook die antwoord op my eerste vraag. Gee jy in die lewe of neem jy net heeltyd.

Viktor Frankl beweer in “Mans search for meaning” dat ons elkeen se betekenis van die lewe verskil. Dit is soos skaakspeel. Daar is nie een ultimate goeie skuif nie. Elke situasie het sy eie goeie en ultimate skuif. Ek weet dat ons duideliker hierdie betekenis sal raaksien in ons soeke na geluk as ons hierdie tydjie meer bewustelik raak en ons liggame en gees weer vertroetel.

Me van der Mescht het die volgende voorstelle gemaak vir voorbereiding op die pad van soeke na betekenis en sin in die lewe.

• Kry genoeg oefening. Kom weer vir ‘n slag uit die geboue uit en stap in die oggend met sonsopkoms.
• Maak ‘n punt daarva om bewustelik attent te wees op die dinge waarvoor mens kan dankbaar wees.
• Skryf ‘n joernaal met al daardie warrelwind gedagtes neer sodat die skryfproses ons innerlike gedagtes kan orden en heel.
• Gee weer aandag aan jou verhoudings met mense. Kuier by ou vriende en pamperlang jou ouers en gesinsmense.
• Spits jou toe om elke dag ten minste een random act of kindness te doen soos om vir die bediende voor jou in die supermarg se ry se klein pakkie pap en bene te betaal. Gee vir die karwag of petroljoggie ‘n koeldrank of betaal vir die kar agter jou by die tolhek. Dis aksies wat resoneer tot in die ewigheid.
• Raak meer stil. Nie meer stiltetyd met studiegidse en werksboekies en bybelstudie gidse nie. Stil wees en soos die boedhiste net langs die rivier van die lewe sit en dophou hoe dit verbyvloei. Dit moet die bedoeling wees van ses dae se arbeid gevolg met ‘n rusdag. Ons het almal daardie tyd nodig. Dis die eenkant toe gaan wat ons die betekenis en sin van die lewe beter kan laat sien.

Kom ons probeer dit hierdie vakansie doen. Nie net vir ander nie maar vir jouself.

Wees daar!!!!

Vanoggend het ek vroeg wakker geword en nie wakker geskrik nie. Vroeg omdat ons vroeg gaan slaap het. Die ligte was al seweuur uit omdat dit die laaste van die son se skemer was wat oor die westelike rante van die Suikerbosrand gekwyn het. Al wat oorgebly het is kopliggies en n lekker vuur. Gister se 9.watookal het sy tol op my kantoorbeentjies geëis. Ek glo dis juis daardie ongewone effort wat mens insit op n staptoer wat maak dat jy minder puntenerig oor jou kooi raak. Ek dink ons almal het al 9uur balke gesaag.

Die feit dat daar geen selfoonsein is nie het beslis bygedra dat ons in die moment kon leef. Wat is in elk geval die nut daarvan om in die Suikerbosrand te stap maar nie regtig daar te wees nie? Die opdraendes en die hitte help weliswaar dat jou kop in die moment moet wees.

Dit was in ‘n mate lekker om die effe soutigheid op my lippe te proe en die salpeter wit te sien uitslaan op my hoed. ‘n Sagte voetval was nog nooit slegte geselskap nie. Dit moet hierdie tye wees wat jou emmertjie weer vol maak.

Toe Mike en sy seun gistermiddag by ons aandoen het ek geweet dat hulle die beste gekies het. Gekies het om weer te “bond”. Geen pretensie nie met die ouhoute en kiepersolle en proteas as toeskouers van “time well spent”

Terug by vanoggend. Die sekelmaan bo die oostelike horison het pragtig gelyk met Venus wat so ‘n aks bokant haar op die ekliptika gepryk het. Ek moes uitgaan in die koeler lug om vir Saturnus en Jupiter amper bo ons raak te sien. Dis asof die skerpioen die driemanskap en die maan uit die moregloed getrek het.

Die ketel het gekook en ‘n fancy cuppacino het gewag. Ek is seker dat cuppacinos en OBS net beter proe op n staptog. Niks met die inhoud te doen nie omdat dit uit dieselfde boks en bottel in my kruidenierskas kom. Ek sou my salaris daarop wed dat dit die “ambiance” is wat die truuk op ons smaakpapille speel.

Ek glo dis dit wat ons mis as ons koppe met ander dinge buite die staptog besig is. Henry Thoreau beveel aan in sy boek “Walden”, dat ons eerder ‘n REALOMETER moet aanskaf. Iets wat ons waarsku as ons voeling verloor met mense, met die wêreld en uiteindelik met God self.

Gelukkig was ons teenwoordig hierdie twee dae. Soms moet jy net jou arms uitsteek en Sy genade celebrate.