Het jy al ooit die gevoel gekry dat mense jou vermy? Partykeer is dit subtiel — daardie side-eye wanneer jy hulle toevallig in die mall raakloop. Gelukkig is dit nie ál my vriende nie. Maar in hierdie paartjie se verdediging moet ek miskien eers die backstory vertel.
Dit het begin tydens ’n Saterdagoggend-sportfunksie by die skool. Ons het lekker rondgehardloop tussen sportspanne, worsbroodjies en hamburgers op die kole. Ek onthou dit was ’n heerlike warm dag. Alles was mooi opgestel, die gees was goed, en die byeenkoms het skaars begin toe die eerste loadshedding toeslaan.
Alles is af.
Die luidsprekerstelsel. Die skyfie-masjien. Die vrieskaste. Die slushpuppy-masjien.
Gelukkig kon die atletiek voortgaan — die afsetterspistool hoef darem nie ingeprop te wees nie. Die wors het my egter gepla. Dit was reeds ontvries en móés daardie dag verkoop word. Klein genades: die braaiers kon ten minste aanhou werk.
Soos sulke dae maar maak, kom die byeenkoms later tot ’n einde en almal begin oppak. Ek onthou hoe ek nog ’n draai by die braaiers gaan maak het. Hulle het sopas ’n nuwe batch wors opgesit. Ek steel toe ewe onskuldig ’n klein stukkie rou wors. Net die puntjie. Bietjie warm, maar ek redeneer by myself niemand gaan daardie lekker happie mis nie.
Later nooi vriende sommer ’n paar mense oor vir drankies daardie aand. Teen daardie tyd was die krag gelukkig weer aan, en ek het geweet die oorblywende wors lê veilig in die vrieskas.
Met my aankoms by die vriende was dit heerlik om in die lapa by die swembad te kuier. Hulle was besig om die kombuis en een badkamer oor te doen, so almal het buite saamgetrek. Julle ken mos sulke kuiers: die musiek raak al harder en die gesprekke al meer luidrugtig.
Iewers teen sonsonder voel ek die eerste draai in my maag.
Dis een van daardie oomblikke waar jy dink jy kan ’n skelm ene los terwyl almal saam met die koorgedeelte van die liedjie sing. Die reuk sal mos wegraak tussen die kaggelvuur se effense soet sekelbosreuk.
Ek vat sommer ’n paar servette, stook die vuur daarmee en steek drie in my sak — vir later se braai, natuurlik.
Teen agtuur gaan die krag weer af.
Almal sug kliphard.
Gelukkig brand die vuur nog en iemand haal ’n smart speaker uit wat die plek van die hifi onder die kroegtoonbank inneem.
Maar my maag draai alweer.
Hierdie keer dringender.
Ek wil nie loop nie — ons sing en kuier té lekker. Maar toe my maag weer praat, besef ek hier is moeilikheid. Die rou wors, die dag se hitte, die laaste drie brandewyne en die sout peanuts hou nou saam partytjie in my ingewande.
Ek sluip die donker huis binne en struikel amper oor ’n halwe boks teëls met ’n sak grout langsaan. In die donker probeer ek my weg voel badkamer toe.
Die probleem is net: ’n mens kan nie te laag buk terwyl jy jou boude saamtrek om die onafwendbare terug te hou nie.
Dit is suiwer genade dat ek die toilet nét-net betyds haal.
Die bak voel yskoud onder my, maar ek worry nie eers oor die sitplek nie, want toe gebeur dit.
Vesuvius.
Krakatoa.
Mount St. Helens.
Alles bars tegelyk uit.
Daar is min verligting in hierdie wêreld wat daarmee kan kompeteer.
Terwyl ek nog sit, maak ek die ernstige voorneme om volgende keer versigtiger te wees om rou goed op ’n warm dag te eet.
Maar my probleem begin toe eers.
In die donker voel ek rond vir die toiletrolhouer. Gewoonlik is dit mos teen die muur, binne maklike bereik.
Niks.
Ek voel agtertoe vir die ekstra rol op die sistern.
Steeds niks.
Toe onthou ek die servette in my sak.
Die vulkaan het bedaar, maar die reuk hang nou dikker as die donker in die vertrek. My besigheid is afgehandel, ek het opgestaan, opgetrek, en nou soek ek die handvatsel om te spoel.
Niks.
En toe…
gaan die ligte aan.
Ek staan toe in die badkamer wat nog nie klaar is nie.
En voor my is ’n verskriklike gemors in ’n toilet wat nog glad nie gekoppel is nie — alleen in die hoek neergesit tussen die boumateriaal.
Ek het darem skoongemaak.
Maar ek verstaan nou hoekom hulle nie meer met my wil praat nie.
mnrnel 